Stranice

 

 Naslovna

  Baragnir Zag Nehar

  Sveta Magija

  Svete Knjige

 Biblioteka

 Arhiva

  Zag Kia

  Zvezdarijum

 Kalendar

 Galerija

 Multimedia

 Psyradio FM

 Chat

 Linkovi

  Alexanthorn

  Dnevničke beleške

Beleška 46

 

 Razgovori s povodom

  Senke Glasnika

 Javna predavanja

 Autobiografske beleške

  Magijski Dnevnik

 Lice i naličje

  Kontakt

 

 

 

Nehargil

 

DNEVNIČKE BELEŠKE

 

 

Beleška 46 - 13.01.2011

O obredima sadržajno ili simbolički

Kalendar, matematika i astronomija nisu bitni za crkvu

 

Pitanje kalendara uobicajeno se postavlja uoči obeležavanja Julijanske Nove godine koja po ovom kalendaru počinje za sve pravoslavne crkve koje vreme računaju prema kalendaru sastavljenom u doba Julija Cezara, zanemarujući astronomsku razliku od 13 dana, nastalu tokom vekova.

Julijanski kalendar, koji primenjuju Ruska, Srpska i Gruzijska pravoslavna crkva, Jerusalimska patrijaršija, Sveta Gora i Ruska zagranična crkva, prihvatile su 46. godine, crkve i na Istoku i na Zapadu i poštovale ga do pred kraj XVI veka.

Reformu je izvršio papa Gregorije XII, koji jednostavno naredio da se u kalendar, umesto 4. oktobra, upiše 15. oktobar 1582. godine.
Gregorijanski kalendar prihvaćen je Francuskoj 20. decembra 1582. dok je Ruski car Petar Veliki ruski kalendar modernizovao istog dana 1669. godine, saopštivši da će Nova godina počinjati 1. januara, a ne 1. septembra kao do tada.

Petar Veliki je tada odbacio vizantijski kalendar kao zvanični kalendar Carevine i, sledeći evropske uzore, proglasio je reformu.
Gregorijanski kalendar prihvaćen je kao tačniji od Julijanskog, čija je kalendarska godina duža od prirodne za 14 minuta i 14 sekundi, što znači da se svake 128. godine "nakupi" po jedan dan više u odnosu na atronomsku godinu, čija prirodna odstupanja do sada nisu u potpunosti uneta u zvanične kalendare.

Gregorijanska godina je duža od prirodne za 26. sekundi, pa se jedan dan dodaje svake 3.323. godine.

Najtačnije rešenje do sada dao je veliki srpski naučnik, profesor nebeske mehanike Milutin Milanković, prema kome je odstupanje samo dve sekunde, pa je za upisivanje jednog dana potrebno da protekne 43.200 godina (ovo je inače broj godina koliko prema učenju Veda traje jedna Juga, veliko razdoblje).

Milanković je svoj predlog izneo na Saboru pravoslavnih u Carigradu 1923. godine, kada je uvažena očigledna greška Julijanskog kalendara, ali i praktični razlozi pravoslavnih crkava i posebno najveće među njima Ruske pravoslavne crkve, koje opravdano strahuju od mogućeg raskola.

Imajući u vidu loše iskustvo Bugarske, Rumunske i Grčke pravoslavne crkve, koje imaju problem sa pokretom starokalendaraca koji se zalažu za stara ortodoksna pravila vere ustanovljena na Prvom Vaseljenskom saboru, što podrazumeva i bezuslovno dalje korišćenje Julijanskog kalendara.

Carigradski sabor je tada uvažio činjenicu da ima 150 miliona pravoslavnih Rusa, da raskol zbog kalendara ne bi bio poželjan, kao i da su matematika i astronomija periferne za crkvu. Dakle, crkva je jasno ovde naznačila, u prenesenom smislu, da politika za njih ima prioritet ispred poštovanja prirodnog Poretka stvari i Ustrojstva na kojem počiva čitava Vaseljena.

Srpska pravoslavna crkva, takođe, se susreće s problemom tradicionalista koji ne dopuštaju nikakve promene, pa bi i promena kalendara naglasila već postojeće probleme sa zilotima, koji se zalažu za striktnu primenu pravila, ne priznajući da je crkva "živ organizam" koji zahteva i sklad sa novim vremenom. Znači li ovo da crkveni tradicionalisti smatraju da je crkva "mrtva stvar", ako već nije "živ organizam"?

Praznik rođenja Isusa, koji je prema Jevanđelju rođen 25. decembra, pravoslavni koji poštuju Julijanski kalendar obeležavaju uobičajeno 13. dana kasnije, odnosno 7. januara. Ovo je zapravo praznik Mladog Sunca, poštovan i proslavljan u svim starim kulturama. Sunce, simbolički, umire 22. decembra u vreme Zimskog solsticijuma (Kratkodnevica) kada dostiže najnižu tačku u svom kretanju ka jugu. Tada se, zbog prividnog kretanja posmatranog sa Zemlje, događa jedan fenomen, zastoj u kojem se Sunce nalazi tačno ispred sazvežđa Južni Krst i koji traje tri dana. Nakon ovog fenomena Sunce počinje da se uzdiže ka horizontu i 25. decembra se pomera za jedan stepen severno. Rađanje Sunca najavljuje Sirijus, najsjajnija Zvezda na Istoku, 24. decembra koju prate tri najsjajnije Zvezde iz sazvežđa Orion (Tri Kralja, kako ih nazivaju stari narodi) u istoj ravni, pokazujući pravac ka mestu izlaska (rađanja) Sunca, Kralja nad Kraljevima.

Ovaj prirodni fenomen simboličkog umiranja Sunca, razapinjanja na krst, boravak tri dana u Tami i ponovno pojavljivanje je motiv uskrsnuća koji se vezuje za proslavljanje svih solarnih božanstava. Međutim uskrsnuće Sunca se praznuje tek u proleće, tačnije od Prolećne ravnodnevice kada dani postaju duži, odnosno kada Svetlost konačno nadjačava Tamu. Prema crkvi, Uskrs čiji se datum, navodno, određuje prema prirodnom kalendaru, pada u prvu nedelju Punog Meseca posle Prolećne ravnodnevnice, posle jevrejske Pashe, rimokatolici i pravoskavni opet slave u različito vreme, a u tome veliki uticaj ima istočno i zapadno shvatanje hrišćanske dogme. Stari narodi su ovaj dan proslavljali u noći - danu prvog Punog Meseca posle Prolećne ravnodnevice kada se, kako se smatralo, otvaraju sva Nebesa i kada je mogiće opštiti sa svim Bogovima i drugim Duhovima. To je bio dan konačne pobede Svetlosti nad Tamom. U drevnom Sumeru ovi dani od Prolećne ravnodnevice, nazivani su imenom Zagmuk.

Sve ljudske civilizacije imale su svoje kalendare i ti su kalendari bili odraz njihovog načina mišljenja i shvatanja nastanka sveta, kosmosa i odnosa među ljudima. Onaj ko se drzne i odvoji od prirodnog Poretka, Uzroka Svih Stvari, onih koje jesu da jesu i onih koje nisu da nisu, osudio je sebe na smrt duše, na izopštenje iz Živog Organizma Vaseljene. Crkva ne slavi ništa, jer je ljude odvojla od Ustrojstva prirodnog toka stvari u danima u kojima se oni slede. Pokrala je i kao svoje prisvojila praznovanje Drevnih Svetinja izmenivši im i vreme i ime, ne bi li tako pokorila narode. Svoje za slavljenje crkva nema ništa do pominjanja svojih "svetitelja", ljudi koji u velikom broju slučajeva behu vladari, krvnici, silnici i zločinci. Ko istoriju ume da čita, zna o čemu govorim.

Zato se u potpunosti slažem sa ovim najtvrđim crkvenim tradicionalistima da crkva nije "živ organizam". O, zaista su u pravu, crkva je "mrtva stvar".

 

 

 

Vrh strane >>>

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
   

Sva prava rezervisana

Copyright © 2011 by Alexandar Thorn

Poslednje izmene: 25-01-2013 01:25